what i think

New York’da Loftumda yasiyorum sanki

Sizofrenik Yazilar- Volume 1

Balkonumda sicak cayimi iciyorum, evim Central Parka bakiyor. New York’dayim sehirliyim, ama evimle sehirli hayatindan kacisi yakalamisim. Bir cesit siginagim olmus burasi. Cunku ben gencken, Pink Floyd dinleyip evimde kimlerin kaldigini bilmedigim zamanlari cok yasamisim, gecmisim artik onlari. Yorulmusum hatta insan tatmin etmekten, ondan kendime ait bir dunya istemisim, bu eve gecmisim.Sanki…
“The only thing you are supposed to find when you are 23 is: Yourself , dear.” i duydugumdan beri , “evet ben ne istiyorum?” demeye baslamisim, ondan terk etmisim herseyiyle mukemmel olup da bana uymayanlari.
Simdi sabah olmus, balkonumda sigara icmek istiyorum  (sabahlari sigara icmem ama diyelim ki New Yorkerim ya ben), eski hippie yeni yuppielerdenim ya, tam da bu nedenle ( bu nasil bi gecistir o ayri), ama tam da bu nedenle Pink Floyd cekmis canim, yine.
Cayimi almisim elime, New Yorkda loftumdayim, el orgusu ama annemin ordugu degil Home For You gibi bi magazadan en az 150 dolara aldigim, el orgusu atkim, ust uste giydigim Marx&Spencer hirka ve kazaklar, Bronxda yolda yururken sadece 2 dolara buldugum parmagi kesik eldivenlerim, ve Vogue okuyarak kadin, modern, sehirli yazar olma istegimle, balkonuma MacBookumla oturmusum. Aslinda o kadar zengin degilim, ama aksama gidecegim operada mutlaka Manola Blahniklerimi giyerim kafasiyla alinmis o laptop da. Zira parami yazmaktan kazaniyorum, dunyaya farkli bakiyorum ya.
Insanlara, yeni insanlarla tanismaktan ne kadar keyif aldigimdan bahsediyorum arasira, halbuki yeni insanlari gordugumde onlarla tanismiyorum ki, onlara kendimi tanitiyorum. “O mu? Jack mi? Ah, tabi ki de taniyorum, tatlim eski sevgilim o.” “SOn yazimi begendiniz mi?” “aaa evet Anne Streetdeki loftlarda yasiyorum”  “hahha, hayat dedigin ozgurluktur, para kulturune tutsakliga ben de karsiyim” ve sonrasinda Emek Sinemasi kapanmasin muadili bir kac lafla da bitiriyorum cumlelerimi. Onlar ne demisti? Duyamadim. Ama artik biliyorlar benim ne kadar tatli, sevilesi, rahat, hatalarim da olsa idare etmekten keyif alacaklari bir insan oldugumu. Su an seviyorlar beni.

Bu arada sabah sigarami balkonda icmemin de bir nedeni var tabi, o da evde ev sahibinin sigarayi yasaklamasi. Ama diger her konuda ozgur ve rahatim sadece evimde icmem yasak onu, bi de restoranlarda, bi de kapali alanlarda. (bu arada cidden kendim sigara icmiyorum ve bu yasaktan hic de sikayetci degilim) ama New Yorklu modern kadin yazar olan ben, bu durumdan rahatsiz fena halde. Ve bayiliyor Avrupaya gitmeye, oradaki Cafe lerde sigara icebilmeye.

Arkadaslarimla dans etmeyi seviyorduk eskiden, su siralarda kim kimi s.kms onu konusup guluyoruz, bir de okudugumuz kitaplari. Bi sey anlayip da hayatimizi degistirdigimizden ya da sorguladigimizdan degil, entellik moda oldugundan.
Film Festivaline bilet aliyoruz pek cok, ama kaciriyoruz filmleri ickiyi kacirdigimizdan, sonra da guluyoruz “hani vardir ya Istanbul’da”, “hah ordaki Cihangir”li entellere benzedik” diye. Enteliz ya Istanbul’u biliyoruz tabi

No related posts.

© 2010 who is yapita.